Als we van liturgie spreken,
denken we spontaan aan de wekelijkse mis op zondag. De eucharistieviering is één, zoniet het meest centrale sacrament van ons geloof.
Sacramenten zijn binnen de Kerk godsontmoetingen, vieringen waar hemel en aarde elkaar raken door middel van de Schrift, rituelen en symbolen. Naast de eucharistie zijn dat het doopsel, het vormsel, het sacrament van boete en verzoening (de biecht), de ziekenzalving, het huwelijk en de wijding.
Voor al deze ‘bedieningen of een uitvaart kun je op je eigen parochie terecht. Je neemt daartoe best contact op met de pastoors, de diaken of met de parochiale contactpersonen.
“De plaats waar je staat is heilige grond!”, zegt de Heer tot Mozes vanuit de brandende braamstruik.
Liturgie vieren is even het vertrouwde achterlaten, figuurlijk onze schoenen uittrekken en heilige grond betreden.
Ja, heilige grond, want het is die ruimte binnengaan waar wij Hem kunnen mogen ontmoeten,
die wij de Grond van ons bestaan noemen, de Heer, de God van ons leven.
Liturgie vieren is - net als Mozes - geraakt, gefascineerd worden door zijn aanwezigheid,
is zijn vuur in ons voelen branden,
opdat wij nieuwe mensen worden,
opdat wij andere mensen worden.