“Een zaaier ging het land op om te zaaien”
(Mc 4,3). Woorden zijn voor de mens iets kostbaar. Er zijn woorden waaraan we  
achteloos voorbijgaan. Maar er zijn ook woorden die ons hart raken. Ze brengen ons in contact met wat in een ander leeft aan vreugden en zorgen. Ze stichten verbondenheid.
Woorden zijn als zaad in de aarde. Ze kunnen op rotsachtige bodem terecht komen of tussen distels en doornen. Maar ze kunnen ook in    goede aarde vallen en veel vrucht voortbrengen. Zo is het ook met het woord van God.
Het is als zaad dat in de aarde valt.
En door dat woord wil God ons hart raken.
Door dat woord zoekt Hij contact met ons.
Want Hij wil zich laten kennen aan de mensen. Hij wil het leven met de mensen delen en zeggen wat Hem ter harte gaat. Het is niet zijn bedoeling Zich aan ons op te dringen.  
Wat Hij op het oog heeft, is ons geluk en onze vrijheid. Er is voor ons geen leven in de volle zin van het woord tenzij in verbondenheid met Hem. Zo wordt Gods woord gezaaid en verkondigd,

overal ter wereld, tot op vandaag.
Dat is de opdracht die de Kerk ontvangen heeft.
Ze wil Gods Naam bekend maken aan de mensen, Zijn liefde en Zijn goedheid. Zij doet het in woord en daad. Want zelf is zij geroepen levend teken van Gods menslievendheid te zijn.
“Laat zo jullie licht schijnen voor de mensen, opdat ze jullie goede werken zien en jullie Vader in de hemel verheerlijken” (Mt 5,16).
Daar wil de Kerk aanwezig zijn, temidden van de mensen, delend in hun vreugde en geluk, maar ook in hun vragen en angsten.
Want het evangelie dat ze verkondigt, heeft met ons leven en geluk en met onze vragen en  

angsten alles te maken.  
Uit een onderzoek blijkt dat 75% van de mensen aangeeft versterkt tot geloof te komen onder invloed van ontmoetingen met mensen uit de eigen omgeving.
Een wereldschokkende bevinding is dat niet. Het geloof is eeuwenlang doorgegeven binnen het gezin. Juist op dat niveau loopt het nu fout. Onder een steeds hogere consumptiedwang en bijhorende werkdruk is dat gezin religieus stomgeslagen en heeft het zijn opvoedende taak afgewenteld op catechisten binnen en buiten het onderwijs.
Veel mensen vinden geen luisterend oor meer bij hun partner of vriend die hun persoonlijk leven ten gronde beluistert, bij wie ze kunnen genezen van hun wonden en oriëntatie vinden voor de vragen die leven in hun hart.
Ook veel gelovige mensen vinden niet de weg naar iemand die hen vanuit het evangelie woorden van wijsheid, hoop en bemoediging toespreekt.
Gelukkig vinden we in onze federatie nog mensen die hun geloofsovertuiging willen delen binnen het kader van de school of de catechese. Mensen die achter het mistgordijn van (evangelische) waarden nog de levende Heer herkennen.
Volwassencatechese is lang geen prioriteit geweest binnen de Kerk. De ouders goten immers op basis van hun eigen geloofsopvoeding de geloofsfundamenten voor hun kinderen. Oudere mensen verantwoorden graag hun geloofspraktijk nog op basis van die opvoeding. “Omdat we dat van onze ouders geleerd hebben”, klinkt het na al die jaren nog steeds met enig ontzag. Zoals met zovele leergebieden is nu ook het geloof een proces van levenslang