We hebben het zelf nooit anders geweten dat christenen binnen hun bisdom deel uitmaken van een parochie. Aan het hoofd ervan staat een pastoor. Tot voor kort was dat zelfs voor de kleinste parochie het geval. Door een drastische terugval van het aantal priesterroepingen en de vergrijzing van de clerus is het onmogelijk geworden voor elke parochie een priester vrij te stellen.

Noodgedwongen is men dan met de creatie van ‘federaties’ overgegaan tot schaalvergroting. Eén of een beperkt aantal priesters of diakens werd de zorg toevertrouwd over meerdere parochies. Zij doen dit in ‘samen gedragen verantwoordelijkheid’ binnen een ‘federale stuurgroep’ waarvan ook leken deel uitmaken. De groeiende intrede van leken in de pastorale zorg is niet alleen toe te schrijven aan een tekort aan priesters maar het is ook een optie die voortvloeit uit het Tweede Vaticaans Concilie. Daar werd het principe van het ‘algemeen priesterschap’ voorgesteld. Elke gelovige maakt daar deel van uit door toedoen van zijn eigen doopsel. Langzamerhand werd dat duidelijk door de intrede van lectoren, catechisten, parochiale teamleden en parochie-assistenten. Dat idee werd ook vroeger al uitgedragen door de verschillende sociale christelijke bewegingen en het jeugdwerk. Al is dit besef de laatste decennia sterk getaand.

In ieder geval appelleerde het concilie aan de mondigheid, de volwassenheid en verantwoordelijkheid van het gelovige kerkvolk. De hiërarchische kerk evolueert bewust en gestuurd naar een kerk van het Godsvolk, in ‘samen gedragen verantwoordelijkheid.’ Toch is het clericalisme nog niet dood. Niet in het minst bij de leken zelf die de clericale denkschema’s van vroeger moeilijk verlaten of loslaten.

Op beloken paasdag 2004 ontwaken de parochies die deel uitmaken van de gemeente Zonnebeke dan ook in een nieuw landschap. Voortaan gaan zij verder als broeders en zusters onder de vleugels van Sint-Augustinus in de federatie Zonnebeke. Een federatie is een ‘groeiend’ pastoraal samenwerkingsverband tussen ‘verschillende’ parochies. Het is dus niet af van bij de start. De parochies blijven bestaan en worden dus helemaal niet afgeschaft.
Samenwerking is het sleutelwoord. Die dynamiseert en komt de kwaliteit van de parochiepastoraal ten goede. Hoewel dat nog niet altijd concreet zichtbaar is werden de priesters en de diaken herbenoemd in de federatie. Zij zijn gaandeweg, samen verantwoordelijk voor elke parochie van de federatie.

Hier zijn dat diaken Lode Caes en de priesters Valeer Cools, Geert Roseeuw en Lucien Vulsteke. Deze laatste is de moderator. In samen gedragen verantwoordelijkheid is hij de eindverantwoordelijke. Hij coördineert de federale werking en is verantwoordelijk voor de federale stuurgroep.    

Hierin zetelen uit de diverse   
parochies ook zeven lekengelovigen.     
Dat zijn David Del’haye, Marie-Jeanne Ameele (Beselare), Annemie Laethem (Geluveld), Agnes Soenen, Jan Wuytens (Passendale), Marijke Chaerle (Zonnebeke) en Christine Van Exem (Zandvoorde).