De parochieraad van Geluveld organiseerde in 2005 n.a.v. 900 jaar Geluveld een tentoonstelling over de kerkgeschiedenis van de parochie. Vooral onder de vijftig-plussers weekte dit initiatief heel wat verhalen en emoties los over de goede oude tijd. Een tijd waar men de tering naar de nering zette, vrouwen een full-time dagtaak hadden aan hun huishouden, mannen over de grens trokken op zoek naar werk, scherpe politieke tegenstellingen de al kleine gemeenschap verdeelden, het dorp nog te hoop liep voor de inhuldiging van een nieuwe pastoor... Het is allemaal nog niet zo lang geleden maar toch volstrekt ondenkbaar geworden. Stel je voor dat een of andere BV in het kader van een televisieprogramma als Fata Morgana de mensen zou kunnen aanzetten dit leven al was het maar voor één dag terug op te nemen. Hoe moeilijk is het al vandaag de mensen opnieuw solidair te bewegen wat langer te werken om de welvaart... voor iedereen betaalbaar te houden. En toch is het juist dat aspect van samenhorigheid dat de mensen zo nostalgisch maakt naar dat heerlijk verleden.
Ze waren op elkaar aangewezen, ervaarden dat eerder als een kracht dan als een beperking en ze hadden er nog deugd aan. Ook KUL-rector Marc Vervenne benadrukte deze stelling in zijn gelegenheidstoespraak naar aanleiding van 80 jaar kerkwijding. Maar desondanks kalft het verenigingsleven verder af. Verenigingen organiseren van langs om meer samen activiteiten in de hoop nog wat volk op de been te krijgen. Tegen de macht van de media en professioneel gerunde evenementen is echter weinig te beginnen. Ook de Kerk ondergaat die ijzeren logica. Hun boodschap dat de liefde, de dienst aan God en de medemens de beste garantie is voor menselijk geluk vindt steeds moeilijker gehoor. Integendeel kerkmensen
worden steeds meer in het defensief gedrongen. Ze moeten zich alsmaar verantwoorden omdat hun verhaal nog weinig wervend is en niet strookt met de tijdgeest. Toch blijft de mens ijverig op zoek naar de zin van zijn bestaan, zijn plaats in de wereld, naar dat 'ietsje meer' dat zijn leven volheid biedt. De louter rationeel-technische invulling van zijn bestaan voldoet niet en hij zoekt langs alle kanten naar uitwegen die veelal buitenkerkelijk zijn. De Halloween- en de voorbije Harry Pottergekte en zelfs iets onschuldigs als de Beselaarse heksenfolklore vinden daar een voedingsbodem in.
We zouden zo graag ons leven 'toveren', één keer die superpot van de lotto winnen om onze grenzen definitief te verleggen... We beseffen maar al te goed dat we het helemaal niet in eigen handen hebben. Waarom het dan nog krampachtig vasthouden? Waarom het niet vertrouwvol loslaten? En liefst nog voor we daartoe gedwongen worden door ziekte, lijden of dood? Wereldwijd blijven honderden miljoenen mensen met hun gaven en gebreken aangesproken door het evangelie. Ze weten zich van daaruit geroepen en gesterkt door hun gebed om te dienen, te verkondigen en te vieren in gemeenschap.
De tijden veranderen en de tijden van het 'Rijke Roomse Leven' zijn wellicht voorgoed voorbij. Sommigen vinden dat de godsdienst nog enkel thuishoort in de privésfeer. Maar tot nader order geldt er nog altijd geen 'ophokplicht' voor christenen. Neen, wij blijven geroepen de blijde boodschap uit te dragen en ons niet zomaar slaafs te onderwerpen aan harde, meedogenloze marktwetten. Dat zal anders zijn dan vroeger, en het zal van vandaag of morgen ook niet allemaal ineens veranderen. Maar dat de tijden veranderen en dat het sneller gaat dan ooit daar kan niemand omheen. Dat alles buiten ons heen zou gebeuren is pertinent onjuist. Of 'alles mag wat kan' blijft onze verantwoordelijkheid. Het is daarom goed van tijd tot tijd het evangelie op ons leven te leggen en blijvend kracht te putten uit de genade van de sacramenten. En vooral blijven we dat samen doen, over alle generaties heen, en voor elkaar: Christus in ons hart tot leven wekken, het evangelie handen en voeten geven. Deze website wil enkel een kader schetsen, wat structuur en vorm geven rond al wat christenen hier vandaag in Zonnebeke en in deze wereld vorm doet geven aan hun roeping.
Kerk-zijn is een mozaïek van ongelofelijk veel unieke bijdragen, een puzzel van groot en klein, eenmalig of durend, waarvan het sluitstuk de Heer zelf is. Hij verbindt ons tot gemeenschap.
